Look who's back! (More Than Words Challenge)

Na een erg lange radiostilte, pak ik de blog-draad voorzichtig weer op. Voorlopig voornamelijk alleen om nieuw (scrap)werk tentoon te stellen, maar wie weet hoe het verder gaat ;)

After a long period of silence, I try to come back to the blogging community. For now mainly to display new (scrapbook)art, but who knows what will happen ;)


Ik had veel zin om weer eens een gewone lay-out te maken en toen ik de challenge van oktober op de More Than Words blogspot tegenkwam wist ik meteen wat ik wilde!
De opdracht was: Costume & Black Background en dat leek te roepen om de foto die ik, na het Elfia event in Arcen van afgelopen september, toegestuurd kreeg:

I was really eager to do a regular 12x12 lay-out once again and when I saw the october challenge on the More Than Words blogspot, I immediately knew what to do!
Challenge rules were: Costume & Black Background and that shouted out: use the picture of the Elfia (Fantasy) event in Arcen from last September: 

De foto en bewerking zijn gedaan door Maartje van Dokkum, kostuum en props door moi (Anja) .

Ik knipte de foto wat kleiner en krikte de kleuren wat op, zocht wat papier en embellishments bij elkaar en knutselde dit:



Photo taken and edited by Maartje van Dokkum, while I made (and wore) the costume and props.
I cropped the photo somewhat and enhanced the colors a bit, got me some papers and embellishments and conjured up this: 

Het was een flinke poos geleden dat ik een 12x12 pagina had gemaakt, maar wat voelde dat weer goed! 

It has been a while since I did a 12x12, but man, it felt good!

December Daily, #3

Het is weer zover!
De decembermaand staat om de hoek en op alle hobbysites springen de kerstideetjes me in het oog. I am a sucker for Christmas, zoals ze aan de overkant van de Plas zeggen en het daarvandaan overgewaaide December Daily heb ik inmiddels liefdevol omarmd.

Aangezien ik regelmatig kostbare tijd zit te verdoen goeie werkideeën op zit te doen op Pinterest, kwam ik ze alweer een poosje tegen. De leukste voorbeelden en plaatjes om te gebruiken.
Dus, er kwam een derde.
Zeker omdat Schoonzus zo lief was om een heel stemmig album in haar winkel te verkopen.

Deze hier van Simple Stories

Hé, een mens moet z'n geld toch érgens aan besteden?!





En aangezien ik de vorige twee edities

zo'n beetje 'from scratch' gemaakt had, was het nu wel eens aanlokkelijk om al een redelijk kant- en klare basis te gebruiken. Een mooi stevig album met een gave linnen rug. Al deels gevuld met een handje photo sleeves in diverse formaten, zodat ik niet alle bladen helemaal zelf hoef te bouwen. Maar natuurlijk wel een paar, omdat ik dat het leukste vind om te doen.
Eigenlijk een fijne (tijdbesparende) hybridevorm van traditioneel scrappen en Project Life.
Waarbij we dat tijdsbesparende dan maar met een heel klein korreltje zout moeten nemen, gegeven mijn gebruikelijke scrapsnelheid. Of scrapsloomheid zo u wilt.

Het is niet dat ik echt langzaam ben hoor. Of zo weinig te kiezen heb. In het geheel niet eigenlijk.
De meeste sloomheid wordt veroorzaakt juist doordàt ik niet kan kiezen!
Hm, dit is leuk! Oh nee, dit! Of wacht, toch maar dàt lintje/knoopje/stickertje/bradje!!

*klok tikt gedienstig de vrije tijd naar de haaien*


Ik bedacht me, dat het dan handig zou zijn om het geheel eens een keer (zoals het een goed georganiseerde scrappert betaamt) van tevoren in elkaar te hebben. Zodat je de drukke Decembermaand alleen maar een paar leuke plaatjes hoeft te schieten en die er vervolgens zó in kunt plempen! Voila, vóór het eind van het jaar een heel boekwerk klaar!


Peace, Joy en Vreugdevol Engelengezang.






Ja ja ja, wakker worden Potters! Niet l*llen, maar poetsen!

Voorlopig zag het er daardoor een aantal dagen thuis op tafel zo uit

 met een omgestorte berg kerst-meuk, stempels en stansen en een stapel scrappapier. 

Na het oeverloze wikken en wegen is er dan uiteindelijk tóch weer wat uit gekomen, waar ik zelf heel blij van word (mijns inziens het allerbelangrijkste motief!).

De True Snow die ik heb gebruikt op het houten huisje en het mini-kransje bleek een beetje ingedroogd te zijn. Daar zat ik een beetje over te pruttelen en te mopperen, tót ik zag dat er onderop nog een prijsstickertje zat van Fl 8,95

Jawel, kijkt u goed? Fl   Dat is dus nog uit het gulden tijdperk, en dus 13 jaar oud. Minstens. 

Oeps! 

*Slikt moppers snel weer in* 

Goed, de versie van 2015:

Voor nu alleen de kaft, van het binnenwerk plaats ik binnenkort weer een update. Dat zit nog grotendeels in de 'pruttelpan'.

Åηʝ@



Materialen:

Sn@pp Holiday Binder - Simple Stories
Boekhoeken - Tim Holtz
Houten huisje - tuincentrum
Deurklink - Dusty Attic laserchipboard
Die cuts - free printables internet
Poëzieplaatje, postzegel, lintjes
Dessinpapier -Studio Light
Letters - diverse fonts dies.

Weergoden

Dus. Die Bruggenloop.

Inmiddels scheiden nog een kleine vier weken mij van deze nieuwe loop-uitdaging. En braaf als ik ben, volg ik het trainingsschema zo nauwgezet mogelijk.
Sowieso laat hardlopen geen discussie toe óf je wel zult gaan vandaag, maar meer wannéér vandaag je zult gaan.
En omdat in mijn achterhoofd een gemeen stukje fantasie drastisch met me op de loop gaat en de Brienenoord inmiddels Kilimanjaro-achtige proporties aanneemt in mijn beleving (met de Erasmusbrug als Alpe d'Huez een goeie tweede plaats in het griezelkabinet), val ik terug op voorbereiding. Vooral een gedegen voorbereiding. Dáár zal het zeker niet aan liggen!

Oh, ik herken het wel een beetje. De IJtunnel was in mijn nachtelijke onrusten ook tot dergelijke (omgekeerde) vormen gefantaseerd, en die bleek in de praktijk toch uiteindelijk best te doen.

Maar die twee Rotterdamse hoogtepunten? Eerst zien, dan geloven, hah!

Dus. Trainen vandaag.

Ik doe eerst de strijk. Pfffft, heb ik anders zoooooo geen zin meer in!
Ik drink eerst koffie. Mmmmm, de nieuwe melkkloppert doet het puik!
Ik houd eerst de minuut stilte voor Frankrijk, daar wil ik niet doorheen draven.

En dan is het mooi tijd om te gaan, na eerst de weerapp te hebben gecheckt. Geen druppel te zien, alleen een 'beetje' wind.

 Maar, hoe is het mógelijk, twee tellen na het verlaten van het pand, plenst er een enorme bui op me neer! Grrrrrrrrrrrrrr, stomme WeerGoden en hun grapjes!!


Ik kan er heus wel tegen hoor, ik ben echt niet van suiker (hoewèhhel.....technisch gesproken bestaan natuurlijk de hele opbouw van mijn middensectie en mijn heupbepakking grotendeels uit suiker, maar dat terzijde).

Maar weet je wat het is hè?
Die hele voorzetbeglazing regent dicht! Zet ik hem af, dan strompel ik als een blinde kip door het polderse, maar houd ik hem op, dan strompel ik als een even-blinde kip door het polderse. Ik zie gewoon geen reet   fluit (hai Mam)!
Een duidelijke win-win situatie dus. Not.

Maar weet je wat ik eigenlijk nog het ergste vind? Dit hier

Mijn mooie nieuwe renmatties. Zeikdoorwaternat en helemaal geblubberd. :-(
Zonde hè?






WEET JE WEL WAT DIE GEKOST HEBBEN, STOMME WEERGODEN?!?


Åηʝ@

Blik vooruit

Het stof is hier weer een beetje gaan liggen, qua afronding bachelors, stress voor masters, er-nog-even-tussenuitjes en Grote Ingrepen.

Ik merkte dat de blik vooruit en eventuele plannenmakerij een beetje stopten bij die Grote Ingreep. Eerst maar eens zien hoe we (Schoonzus, Man en ik) daar doorheen zouden rollen.
Maar het viel alles mee: de Grote Ingreep lukte bovenverwachtinggoed, Schoonzus en Man herstellen zich volgens de boekjes, de hele ziekenhuisperiode ligt alweer een maand achter ons en inmiddels begint het leven weer zo zoetjes-aan een soort van regelmaat te vertonen.

Manlief is voorlopig nog thuis en die kan dan mooi wat huishoudelijke taakjes op zich nemen. Iets als boodschapjes doen bij de Ap lijkt me een uitstékende vorm van hersteltherapie en re-integratie in het proces wat past bij Normaal Leven. Zeg nou zelf, je weet dat het goed met je gaat als je in staat bent de wekelijkse martelgang naar de Ap te doorstaan!


Ik heb ondertussen de ruimte in mijn hoofd gekregen om weer wat verder vooruit te kijken dan de volgende ziekenhuiscontrole.
Om te beginnen heb ik wat scrapwerkjes vervaardigd. Ter inspiratie van het zeer-gewaardeerde-publiek in de winkel, maar ook voor de bezoekers van de aankomende creatieve beurs.
Want dat hoort er ook bij: op een beurs staan met de handel!
Dus hier zijn we van 11 tot en met 13 september te vinden:   Creaweekend in Rijswijk

Het wordt onze eerste keer en we vinden het knoertig spannend, maar ook héél leuk!
We gaan daar uiteraard de normale winkelwaren verkopen, maar ook speciaal ontworpen pakketjes met materialen voor één afgerond project. Schoonzus ontwierp al schattige albumpjes met labels erin, en we pimpten beiden een mdf lantaarntje van Let's get Bizzee.
Kaal ziet dat er zo uit

 Schoonzus maakte een herfsvariant en ik een winterse uitvoering

Nog wat close-ups

En die gaan we dus als pakketjes verkopen. Leuk toch?





Er staat ook een workshop op stapel, die ik ga geven. Het is een soort shadowbox met vlindertjes. Ik verzon het ding (helaas) niet zelf, maar mocht hem van Vriendin inpikken om te gebruiken (dankjewel C!!). Natuurlijk maakte ik wel eerst mijn eigen variant:

Die staat voor zaterdag 3 oktober op de agenda. En mocht je nog mee willen doen, dan kun je je hiero opgeven: Scrap4fun workshops





Ergens begin augustus was ook nog een andere Vriendin jarig en omdat zij ze geregeld ziet vliegen nogal van de veugeltjes is, maakte ik dit hangertje voor haar bij wijze van verjaarskaartje. 
Happy Birdsday dus  ;)

En dan was er ook nog zoiets als hardlopen. Door alle drukte en rare dagen tot een bedroevend lage frequentie gezakt. 

Ik weet het, het was even niet anders (een mens kan zich niet in tienen splitsen, althans niet dit mens niet zonder een forse migraine-uitbrander te riskeren), maar ik vond het niet echt leuk. Als in EchtNietLeuk. 

Lopen is toch inmiddels een vaststaand dingetje geworden in mijn verder vrij onsportieve bestaan. 

En toen las ik dittum;

Zondag 13 december 2015 vindt de 28e editie van de DSW Bruggenloop Rotterdam plaats. Het 15 km parcours gaat over vijf bruggen in Rotterdam, waaronder de bekende Erasmusbrug en Van Brienenoordbrug.


En toen ging ik eens kijken op de website en bleek de inschrijving geopend te zijn én er was nog plek.
Hm.
Hm hm.

Ik sliep er eens een nachtje over, sprak er eens over met Vriendin (getrouwd met MandieMarathonsloopt) en puzzelde eens online een schemaatje in elkaar om te zien of ik voldoende trainingstijd had.
Ja dus! Precies veertien weken zou ik er voor nodig hebben.

Nou, en toen heb ik me maar ingeschreven  :)

Ik weet nog niet precies hoe ik de trainingen rondom de winkeldagen ga inplannen. En ik weet nog niet precies hoe ik die bruggen ga tackelen (zal wel een paar extra trainingen op de Erasmus worden).
Maar wat ik wel weet, is dat ik er tóch naar uit kijk! Kom maar op Bruggen, ik heb d'r zin an!!


Åηʝ@

Nieuw speeltje

Kijk eens wat er afgelopen donderdag door de postmeneer werd bezorgd in de winkel van Schoonzus?

Dé Photo Sleeve Fuse!!

De wattuh?!?  Yep, de Foto Hoes Samensmeltert. Van We R Memory Keepers

En daar worden wij blij van, héél blij!
We hadden hem destijds al zien hangen op de vakbeurs in Frankfurt en sindsdien ons erop lopen verkneukelen dat het ding zijn weg naar Europa zou vinden.
En nu is het zover! Eerst was hij daar met een Amerikaanse stekker en een adapter, maar nu is hij er ook geschikt voor ons Europese lichtnet. En ik mocht hem zomaar als eerste uitproberen van immer-gulle Schoonzus.
Mooi man, mooi!

Tot nu toe ben ik een traditionele scrapper geweest, aan wie de overstap naar Project Life voorbij is gegaan. Het trok me niet zo, dat rechte, dat strakke, dat vastomlijnde. Tót ik zag wat Schoonzus er voor moois van maakte. Die gooide alles op een hoop, mixte en matchte en maakte er een prachtig album van over één van haar honden. Met insteekhoesjes, afgewisseld met losse journaling bladen en traditionele layouts.
Toen begon het toch te kriebelen. En toen ik de fuser zag op de beurs, ging helemaal het spreekwoordelijke lampje branden! Dan kun je dus zelf de grootte van je pockets bepalen en ben je helemaal nergens meer aan gebonden.
Het schitterende Disney papier (Say Cheese II) van Simple Stories lag vervolgens zó naar me te roepen in de winkel, dat dàt het uitgangspunt moest worden. Van de ruim zesduizend Disneyfoto's die we ondertussen hebben gemaakt, heb ik er zo'n tweehonderd geselecteerd (voorwaar al een heel karwei!) en die komen in een Project Life albumpje van BoBunny. Afwisselend op gewone layouts en in photo sleeves.

Ik heb er een berg photo sleeves van BoBunny bij, maar wat me daaraan opviel was dat er vrijwel geen ruimte wordt ingedeeld voor rechtopstaande foto's. En laat ik daar nou net een liefhebber van zijn! Zeker om de figuren met de meiden samen in volle glorie erop te krijgen, draai ik mijn camera nogal eens rechtop. Nu kan ik dus zelf passende vakjes hiervoor maken!

Aan de slag dus met dat ding :)

Uitgepakt heb je dit (wat sympathiek overigens dat ze hem in één van mijn favoriete kleuren hebben gemaakt ;)),

een soort soldeerbout met een gezellig kleurtje, een metalen liniaal, twee opzetstukjes en een standaard.
Eén opzetstukje is een puntje en dat gebruik je om een extra opening in je sleeve te smelten, het andere opzetstukje lijkt op zo'n  ouderwets raderwieltje

en dààr zit 'm  nou net de kneep! Je schroeft Raderwieltje erop, steekt het ding in het stopcontact, hebt zo'n tien minuten geduld (hebbikniet-HEBBIKNIET-HEBBIKNIET!!) en kunt er vervolgens mee aan de slag.
Gelieve niet met enig lichaamsdeel de warmte van het ding te beproeven!! (Tenzij je een prachtig stippeltjespatroon op desgewenst lichaamsdeel wilt branden) want hij wordt gewoon gloepend-heet.

De metalen liniaal heeft een soort anti-slip rondjes aan de onderkant, zodat je hem mooi op zijn plek kunt houden op de gladde sleeves.
Nou en dan, dan rijd je met dat wieletje op een rustig tempo door de sleuf in de liniaal over je sleeve heen. ondertussen een beetje druk uitoefenend. Et voilà: een mooi gesmolten stippellijntje!
Kind kan de was doen!

Nu ik erover nadenk: laat dat kind dan vooràl  de was doen voortaan: mama heeft geen tijd, die zit d'r sleevejes te fusen!!


Kijk eens aan! Een mooie doe-it-joorself photosleeve, voor twee foto's. Ik was er maar wàt trots op!

Tot ik de boel omdraaide....

en zag dat deze ongelofelijke sukkel  ondergetekende in al haar ongeduld enthousiasme vergeten was om eerst een nieuw sneetje te maken. Krijg je ook zo fijn nog iets aan de andere kant in dat onderste vakje. Not dus  :-/     *trots sluipt weg door het zijdoek*

 Dat sneetje  heb ik  dus maar met een schaartje achteraf erin zitten pielen.




Verder liep het van een leien dakje. Ik was onder de indruk van het mooie strakke smeltlijntje. (Ietsje minder van het sneetjes-maak tooltje, dat vind ik toch netter met een gewoon mes en liniaal. Maar dat terzijde.)
Het maakt nu dus niet meer uit op welke maat je je foto cropt, je kunt er altijd passende vakjes omheen fusen!

Of juìst vakjes dichtsmelten, maar dan met verierseltjes erin (denk: glitter, lovertjes, bedeltjes, allerhande kleine embellishments), de mogelijkheden zijn eindeloos.

Kijk, en daar houden wij scrapperts van. Eindeloze mogelijkheden. Want wij hebben uiteraard eindeloos de tijd om aan onze hobbies te prutsen.





Als dat dan kind tenminste de was blijft doen!

Åηʝ@

Hè? Wat???

Is het alweer juni???

Naaah, onmogelijk!
Hoe ouder ik word, hoe meer de tijd voorbij lijkt te vliegen, maar de afgelopen maanden spannen wel de kroon.
Er is ook krankzinnig veel gebeurd. Krankzinnig. En Veel.
Met de nadruk op Krankzinnig. Oh, en had ik Veel al gezegd?



Mijn hele week heeft een nieuwe indeling gekregen nu ik drie dagen 'werk' (lees: mij sta te verlustigen aan scrapspulletjes en me onledig houd met winkeltje spelen. En als ik zeg "Achttien euro vijfenzeventig, alstublieft." dan geven ze nog echt geld ook, ha!)
Ik moest er wel erg aan wennen dat ik nu op andere dagen de Ap moest bestormen en het menu voor een hele week bedenken, maar zoetjes-an komt er een nieuw ritme in de zaak. Gelukkig kan ik het ook gemakkelijk opbrengen met drie -vrijwelvolwassen- dochters, waarvan nog maar eentje regelmatig thuis. En die is dan nog zo lief om geregeld te koken. Goeie zaak mensen, goeie zaak ;)

De enigen die eronder lijden zijn de Poezels, die willen nog wel eens luidkeels miauwend (bij voorkeur op een incourant tijdstip!) laten horen dat ze me zo gemist hebben!
Of ze zijn zó kleverig, dat je waar je ook maar probéért te gaan zitten een kat op schoot hebt. Of op je handen als je typt. Of  in je bed als je wilt slapen.

Oh en het Huishouden hoor ik ook een beetje mopperen (maar daar probeer ik me maar Oost-Indisch doof voor te houden. Iets wat ik de laatste jaren toch al aardig ontwikkeld heb).

Ondertussen moet er in de winkel ook echt wat gedaan worden op het gebied van workshops uitdenken  en demomateriaal maken. Maar dat is uiteraard geen strafcorvee!
Ook wilde Schoonzus graag een Layout van dit Persoon, om in de winkel te hangen/op de nieuwe website te presenteren als zijnde teamlid. Ik heb haar gewaarschuwd hoor, dat ze er waarschijnlijk klanten mee gaat verliezen! Maar hé, het moes toch, dus heb ik maar braaf een zelfportret gefrutst. Overigens verdraaid lastig, jezelf scrappen!
Anywayz, dit is het geworden:

Een beetje geëxperimenteerd met bistre, zwarte gesso, reliëfpasta en Silks mica verf. Lekker vieze vingers krijgen mensen! Maar het resultaat vind ik dan toch wel weer leuk geworden (hoewel ik wel nooit helemààl tevreden zal zijn over een foto van mezelf!).
In het echt glimt het geheel wat meer, maar dat moeten jullie maar van me aannemen, want dat is slecht op de foto te zien.
Ook nog een handje vlindertjes en veertjes gestrooid, ik blijf ze onverminderd leuk vinden om te gebruiken.





Verder heb ik een voorbeeldje voor in de winkel gemaakt met de MDF flip-flops van Dutch Doobadoo. Om alvast in vakantiestemming te komen, heb ik ze in het maritieme sfeertje gehouden.

Allereerst verfde ik de slippers in een basiskleur en schuurde de randjes door. De onderkant is vervolgens bekliederd bewerkt met resin sand van Liquitex, wat ik iets gekleurd heb door het vooraf met acrylverf te mengen. In de natte prut bleven de schelpjes vanzelf plakken.
Overigens leuk spul dat resin sand! Ik hou wel van dat gekledder en dit ga ik vast vaker gebruiken voor mixed media projecten.

Het dessinpapier is een allegaartje uit de restjesbak, de bedeltjes zijn van Marianne Design. Het (doormidden gekniptje) plaatje van het meisje met verrekijker is uit een papierblokje van Joy Crafts, evenals de stansjes van anker, meeuwen en stuurwiel.
De zeesterretjes zijn gemaakt met een oude Quikutz stans.



Dat zee thema ligt me wel. Bij de opening van Schoonzus' winkel heb ik -bij wijze van wenskaart- een drieluikje gegeven.

Aangezien daar met enige regelmaat naar gevraagd werd, wordt het nu op 27 juni a.s. als workshop aangeboden. Mocht je mee willen doen: klik HIER
Het is gemaakt van een MDF drieluik van Dutch Doobadoo, waarop ik me heb uitgeleefd met gesso, distress inkt, reliëfpasta, papier van Prima Marketing, schelpjes, bedels, drijfhoutjes, touw, kaaslinnen, een klein glazen flesje en afgedankte oorbellen van Oudste (echt waar!).
Mixed Media dus.
Ik ga me er steeds meer plezier in hebben ♥

                                                Åηʝ@

Drukte en workshops

Het gaat gebeuren!

Aankomende zaterdag ga ik mijn eerste workshops geven in de winkel van Schoonzus. Het wordt in het kader van Valentijn, dus erg lief en roze ;)


De ene is een vogelhuisje-op-standaard, waarvoor ik het idee op Pinterest vond. Het is gemaakt met papier en stickers van Echo Park en Double Dots van Bo Bunny. Verder gebruikte ik lintjes, kantjes en frummeltjes uit mijn voorraad.
Dit is 'm

Het wordt wel met een ander vogelhuisje gemaakt (die ik zelf had, was in een mum van tijd uitverkocht!), maar deze is ook schattig met die hartjes opening, toch?

Verder maakte ik een hartjesalbumpje in een houten hartvormige doos. Beide versierd met Graphic45 papier en stickers, effen cardstock en embellishments uit eigen voorraad.
De doos werd geverfd en met modelling paste en een hartjes sjabloon bewerkt.
Voilá!

Het ontwerpen ervan moest tussen de regels door, want sinds de overname zijn we razend-druk in de winkel. Er wordt opgeruimd, geïnventariseerd, besteld en opnieuw ingeruimd. Aangezien de hele winkel met inventaris zó is overgenomen door Schoonzus, is het wel fijn om alles eens door je handen te laten gaan en aan een kritische blik te onderwerpen.
Wie mij kent weet dat het zeker met dat laatste wel goed zit, hà!

Maar al met al vreselijk leuk werk om te doen, vooral omdat de winkel er een enorme boost van krijgt! Het kost alleen wel een paar uurtjes ;)

Verder mochten Vriendin en ik mee naar dé beurs op hobby-gebied, namelijk Paperworld in Frankfurt.
Twee dagen liepen we daar rond, als kinders in een snoepwinkel. Met al die prachtige nieuwe lijnen en spullies die tentoongesteld waren, de celebs die acte de présence gaven en de vertegenwoordigers die je probeerden in te palmen (tot ze hoorden dat niet wij, maar Schoonzus de eigenaar is van een winkel. Toen verloren ze plots de belangstelling voor Vriendin et moi *grinnik*), kwamen we ogen tekort.

We zagen Dyan Reavely, Anna Dabrowska (aka Finnabair) en last but not least, Tim Holtz in actie.

Momentje, dat moet gepaster.......................TIM HOLTZ!!!!!!

Wat heet, zágen, we stonden op nog geen halve meter afstand gebiologeerd op zijn handen te staren. Een vol uur lang. Moeite doend om niet te kwijlen en als volkomen zwakzinnigen idolaat aan zijn lippen te hangen.
Wat zal ik zeggen...... hij is gewoon.....gewoon..... mijn scrapheld.
Om het feestje compleet te maken wilde hij ook nog wel met ons op de foto (waarbij zijn getalenteerde linkerhand vriendelijk op mijn schouder rustte *smelt*) en beweerde daarbij ook nog dat het hém een eer was om dat te doen.

En weet je? Ik geloofde hem nog ook! Wat een intens-aardige man!


Kortom, ik ben helemaal in de scrap-modus. Vriendin en ik durven 't bijna niet meer te zeggen als we iets leuk vinden in de winkel, want voor we het weten wordt het door (uiterst gulle) Schoonzus in onze handen gedrukt met de woorden: "Maak d'r maar wat moois van!"

Mijn hemel, ik heb scrap-werk en -inspiratie tot in het bejaardenhuis!!!




Maar ik klaag niet hoor!! Ik geniet van voor tot achter  :)  :)   :)




* Oh, en mocht je nog zin hebben om aan te schuiven bij de workshops? Er is nog plaats. Kijk even hier onder het kopje workshops:  Scrap4Fun

Nieuwjaarswens

Wishing you all a Minion and a

Nieuwe beginnetjes

Zo op het randje van 2014 nog een blogberichtje.

Zoals de oplettende (ofwel inmiddels in slaap gevallen!) lezer gemerkt heeft, had ik de laatste 2 maanden niet veel te melden hier.
Of eigenlijk kan ik beter zeggen: té veel te melden en te weinig tijd om dat goed te doen. Dus bleef de minst sympathieke optie open: dan maar hélemaal niet.

Maar een nieuw jaar brengt ook allerlei nieuwe dingen mee en zoals het zich laat aanzien, wordt 2015 een jaar om naar uit te kijken!

Allereerst is daar Manliefs gezondheid. De meeste lezers weten waarover ik het heb en kennen het verhaal van de op handen zijnde niertransplantatie.
Dat zal, als alles een beetje mee wil zitten, toch echt in de loop van het volgend jaar gaan gebeuren en daar kijken we dan ook met gepaste spanning/verwachting/eerbied/onwetendheid naar uit.
Het lijkt zo snel gezegd, maar ik kan me zo voorstellen dat het nog een aardig verhaaltje gaat worden en daar kom ik dan zeker op terug.



En dan is daar het (voor mij) minstens zo grote nieuws!!! Eerst moest het nog een beetje stil gehouden worden, maar inmiddels is het in kannen en kruiken en mag ik het van de daken roepen: Ik heb een baantje!!!

Wacht dat kan natuurlijk beter

IK HEB EEN BAANTJE!!!!!

En wat voor eentje! Een luxe-ik-doe-het-uitsluitend-voor-de-hobby-en-mijn-plezier variant *insert very big grin*

Schoonzus is namelijk per 1 januari de nieuwe eigenaresse van een onvervalste scrapwinkel *oh, kwijl* en omdat ze graag wat back-up wilde en een eigen team wil vormen, mag ondergetekende zomaar  in de winkel komen staan.
Vanaf 8 januari ben ik dan ook hopelijk elke donderdag hier te vinden:

http://www.scrap4fun.nl/

in Capelle aan de IJssel.

En oh man, ik heb er toch zo'n zin an! Het zal best wennen zijn, weer zo een hele dag in de weer, maar ik hoop, zeker voor Schoonzus, dat ik me helemaal de blubbers ga moeten werken ;)
En dan is het toch gewoon een meisjesdroom die uitkomt? Tenminste, wel die van mij!
Ze heeft ook gevraagd om workshops en/of demo's te helpen uitdenken/geven en dat lijkt me ook al zo geweldig!
Kortom, een hele frisse start van 2015. Had ik effe niet aan zien komen...
En ook daarvan hoop ik hier nog geregeld wat te posten. Hebben jullie eindelijk weer wat te lezen!
Voor de hobbyisten/nieuwsgierigen: kom vooral eens aan daaro in Capelle!




Ondertussen gaat het gewone leven ook nog door.
De interne verhuizing is, zo goed als, afgerond. Nog wat losse eindjes, maar eigenlijk neemt het leventje met nog maar twee dochters thuis, weer zoetjes-aan zijn loop.
Ik probeer het hardlopen weer op regelmatige basis op te pakken, want dat was door alle klusserij en een bronchitis een beetje op een laag pitje komen te staan.
Maar deze    1/4 marathon Rotterdam , zit er ook alweer aan te komen

en als het goed is, zit ik daar weer gezellig bij! 

Dus kijk, gisteren een lekker winters loopje over een paar schoon geveegde fietspaden gedraafd

En om in stijl te blijven met alle nieuwe beginnetjes, heb ik het blog een beetje onder handen genomen. Kan dat ook mooi opgefrist aan 2015 beginnen. 

Vertel eens, vinden jullie het wat?

Trip down memory lane.

Oudste gaat uit huis. Of feitelijk IS uit huis. Ze kreeg ineens de kans om in de grote stad op een etagewoninkje te huren en dat was wat ze al een hele tijd wilde.

Vanwege het plotselinge karakter, was er van georganiseerd verhuizen geen sprake! Op een maandagavond gingen Manlief en ik mee om te kijken, én een blik op het huurcontract te werpen. En voor we het wisten stonden we de eerste pogingen tot 'bewoonbaar maken' al uit te voeren.
De huurbaas heeft er tijden lang zéér korte termijnbewoners in gehad en dat was te zien! Het vuil droop er vanaf. Omdat ze er meteen in mocht, konden we er meteen volle bak tegenaan.
Inmiddels is er na veel puinruim/schrob/wit- en verfwerk een paleisje van gemaakt.

Maar dan wel een beetje kaal nog.... Aan klein spul had ze al het nodige verzameld de afgelopen jaren, maar de grote dingen moesten nu hals over kop aangeschaft. Bed, bank, wasmachine, vriezertje, kookplaat.
Er ontbrak nog wel zo hier en daar wat. Elke keer als we er heen gingen om te klussen, gingen er zoveel mogelijk losse dozen mee en intussen heeft ze al aardig wat daar.

Maar er bleef ook nog wel wat achter.....
Zo noem ik maar eens iets als kleding. Ze heeft intussen de helft van haar garderobe daar (nog niet alles want nog geen kasten. Die van thuis past daar niet), maar dan blijft er dus nog een helft over. Lees: hier.

En ik begrijp dat ze niet op twee plekken tegelijk kan ruimen (er ligt een ritje met het OV van minstens een uur tussen thuis en daaro, of eigenlijk moet ik zeggen tussen hiero en thuis), dus ik bedacht om bij te springen.
Het is namelijk zo dat we haar zolderkamertje niet rustig zo kunnen laten liggen (in treurige deplorabele half-afgebroken staat), want de aasgieren Lieve Gezusters staan te trappelen om te mogen verkassen.
Jongste heeft een ietepieterig klein kamertje (vrij liefdeloos omgedoopt tot Stikhok) en die zit te vlassen op een interne upgrade. Die gaat naar kamer van Middelste en Middelste mag dan naar zolder. Die heeft wat minder keus, want alleen in de weekenden thuis.

Er is hier in huis een chronisch ruimtegebrek, dus even een kamertje leeghalen en de boel elders stallen gaat niet lukken. Dat wordt dus een soort 'schuifkaas-verhaal', waarbij kasten, bureau's en bedden herverdeeld gaan worden over diverse eigenaren, huizen en kamers. Een tamelijk grote militaire operatie kan ik je vertellen!

Dus, die zolderkamer. Ik stroopte de mouwen maar eens op en toog naar boven, om te beginnen met het leeghalen van de rest van de kledingkast. Goeie genade!! Ik wist dat ze veel kleren heeft, maar zovéél? Het mens heeft verdorie méér kleding dan de Sjah-in  Sjah-es  vrouw van de Sjah van Perzië!
Allemaal op ingenieuze wijze in die arme kast weggewerkt. Er blééf uit komen  :(
Ik heb de hele boel uiteindelijk in drie reusachtige koffers geperst en in de garage opgeslagen. Pfew.

Vervolgens kon haar bed naar voren geschoven en kon ik eens goed bij de schuifkastjes onder het schuine dak, waar ze allerlei sentimentele zooi zaken van onschatbare waarde bewaart.  Oh nee wacht, onder het bed stonden ook nog talloze 'onder-het-bed-boxen' die ook een nader onderzoekje vereisten. Aangezien ze al jaren een tweepersoonsbedje had, bleek eronder  stiekemweg nog aardig wat verstopt te zitten.
Ik sleurde de stoffige bende naar voren (stofzuigen onder het bed is kennelijk uit de mode...) en keek eens.

Aaaaahhhhhhhh.......

toen was ik in-ene minstens tien jaar terug in de tijd.

Kijk nou wat ik vond:

DE BARBIES!!

 Mensen wat is daar mee gespeeld! Als er iets is wat hier in huize vandervee is stuk gespeeld, dan zijn dat wel die Barbies.
En dat bedoel ik dan tamelijk letterlijk

Tja, het zal niet de eerste kerel zijn die zijn kop verliest bij zoveel vrouwelijk schoon....



Jàrenlang kon het gebeuren dat ik in de woonkamer of elke willekeurige slaapkamer dit zootje op de grond uitgestort vond

want ze hadden echt kisten vol van dat spul! Dit is alleen Oudstes deel (of dat wat ze zich heeft toegeëigend ;))


Er was een behoorlijke voorliefde voor donkere Disneyprinsessen

(de echte stoere, tikkeltje geëmancipeerde tiepjes, zo achteraf beschouwd). Zo te zien heeft voormalig zeemeermin Ariël de kakelverse benen genomen, want daar vond ik alleen maar dit van terug

En deze kleine pukkies werden ook gekóesterd

Shelley's
Hadden een eigen kasteeltje, hemelbedje en koetsje. 

En weet je wat nou zo gek was? De laatste tijd wil m'n geheugen wel eens even vrij-af nemen (schijnt een hormonaal dingetje te zijn), maar toen ik al die popjes en kleding zo uit de kist zag komen, toen wist ik weer precies welke kleding bij wie hoorde en welke accessoires er bij zaten. En m'n handen herinnerden zich helemaal vanzelf hoe dít of dit jurkje precies zó om de heupen van die of gene bloterik geschoven moest worden. Ik kon het bijna met de ogen dicht.

Alle dames, kinders en hoofdlozen zijn weer netjes aangekleed in een nieuwe kist bij elkaar geschoven. Die kunnen ook in de garage wachten tot Oudste zelf de ruimte heeft om ze op te slaan, want natúúrlijk mogen ze niet weg!! (Van wie zou ze dat verzamelvirus toch hebben!?)



En toen vond ik ook nog een jaargangetje of  10 van dittem onder het bed

Achteraf nog een wonder dat dat plafond nooit op ons is neergedonderd! Maar goed, die zijn ook inmiddels uitgezocht en worden grotendeels gedoneerd aan de overblijfgroepen bij Zus haar kinders op school.


We komen er wel mensen, we komen er wel. Stapje voor stapje.


Begin alleen een beetje te vrezen voor wat dochter Twee en Drie nog allemaal weggefrommeld hebben in hun kamertjes......

Trots!

Dus. Toen was het weer zomaar weer voorbij. Die hele dam tot damloop.

Weken van voorbereiding en zenuwenkriebels op het eind en dan toch nog opeens ben je over de finish.
Een medaille, een beetje 'scharnier-pijn' en een ervaring rijker. En wat voor eentje mensen! Het was weer een hele mooie hoor, want wat werd het bij elkaar een lange bijzondere vermoeiende blije dag :)


Manlief was zo lief om mee te gaan en dus te rijden, dat vond ik al een hele opluchting. Heen zou nog wel gaan, maar geen idee hoe de benen er na 16km draven aan toe zouden zijn.
We hadden bedacht de auto bij Middelste voor de deur te parkeren in Zuid-Oost en dan met de metro naar Centraal Station te reizen, om parkeerstress te voorkomen.
Dat is nog altijd 5 kwartier met de auto, dus we moesten op tijd weg. Ik had daarom alle spullen de avond van tevoren klaargelegd; de kleding, de bottlebelt, het startbewijs met speldjes, ov kaart,  eten, drinken en niet te vergeten: opgeladen telefoon, sporthorloge en Ipod. Want ze kunnen me nog meer vertellen met al die muziek en drinkposten onderweg, ik moest het eerst nog maar eens gaan zien! En ik ben graag voorbereid. Heul graag ;)

Onverwachts sliep ik toch uitstekend de nacht ervoor (het afgelopen 14 dagen volop klussen bij Oudste zal daar vooral bij geholpen hebben!) en ik werd uit mezelf (om 7.10) vóór de wekker wakker. Kijk, dat vind ik altijd fijn.
Even rustig tijd nemen om nog wat dingetjes in te pakken, aan te kleden en om te ontbijten. Haha. leuke sport hoor, dat hardlopen! Moedigt je aan om vooral boterhammen met jam, stroop of ander koolhydraatrijk voer tot je te nemen vlak voor de wedstrijd. Ik hou ervan :) Keurig op schema stapten we half negen in de auto

Onderweg at ik nog een banaantje, want dat moest ook van 'het voorbereidend eetprogramma'. Joh, doen we dat toch gewoon? (ik eet overigens op een wedstrijddag meer fruit dan in een heel jaar bij elkaar. Die cellen bij mij binnen weten al hoe laat het is als ze de eerste fructose zien langs komen ;))

Ruimschoots op tijd waren we in Amsterdam en konden we de metro van 9.48 uur in. Daar viel me meteen het eerste verschil op met de Marathon van Rotterdam. Daar bulk je al in de straal van 30km rond de stad uit de metrostellen, maar hier was geen kip te bekennen!

Nah, da's overdreven. Ik zag één mens in sportkleren, met een damtotdam tas. En verder was het opvallend stil. Zelfs stoeltjes over!
Op Centraal was het wel wat drukker, maar ook hier nog genoeg loopruimte. We klommen naar boven en dan is het altijd weer gek om te zien hoe plattegrondjes in een boekje totáál niet corresponderen met het beeld wat ik er in mijn hoofd van maak. Je denkt van tevoren: 'dat herken ik daar dan wel', maar dat blijkt in de praktijk nog een beetje tegen te vallen....
Het gonsde op het stationsplein van de bedrijvigheid, allerlei sportmensen met aanhang, al dan niet in een stadium van verwachtingen/zenuwen/pure paniek.
Hahaha, het ergst is het voor de dixies: "Haal ik het nog voor de start? Ja, ik haal het wel, Man wat stinkt het hier! Wat is het hier druk, was ik nou maar een man! Ben jij hier al vaker geweest? Waar is de start?"
Maar eigenlijk niet te vergelijken met de bizarre drukte in Rotterdam.

Maar wel even aanpassen en oriënteren dus en navragen waar het allemaal nou staat/gebeurt.
Eerst moest ik op de groepsfoto van Spieren voor Spieren met het prachtige knaloranje shirt aan, bij een brug die op het kaartje zo te vinden was, maar die in het echt nog wel een stukje lopen bleek te zijn. Maar het lukte en ik sta ergens op vereeuwigd. Vervolgens kon ik mijn tas afgeven bij de vrachtwagen en nog ruim een half uur wachten voor de start.
Na lang beraad met mezelf had ik bedacht tóch maar het sponsorshirt uit te houden, niet zozeer vanwege de kleur -als ik loop interesseert het me werkelijk geen biet hoe ik eruit zie- maar meer vanwege de mouwtjes. Ik ken mezelf, heb het snel te warm, en wilde dus eigenlijk graag in een hemdje lopen. Het shirt verdween in de tas en als herkenning deed ik wel het spieren voor spieren armbandje om.

Samen met Manlief gingen we nog even op jacht naar koffie (in de veronderstelling dat het wel laaiend druk zou zijn bij de horeca). Binnen twee minuten hadden we bij de Mac ieder een cappuccino voor de neus staan!
Zo, lekker hoor. Zonder cafeïne functioneer ik niet zo goed. Om 11 uur hobbelde ik naar het startvak nam nog een energie gelletje en sloot aan bij de Spieren voor Spierenclub.

Oh. Juist. Hier bleek het dan toch weer wél op Rotterdam te lijken: alle atleten in een zenuwachtige troep bij elkaar in kooien.

mijn 'uitzicht' 

Allemaal Spieren voor Spieren shirtjes ;)

startvak-selfie

Mán, wat kun je toch niet vertrouwen op die weersvoorspellingen! Voorspeld was lichte regen, half bewolkt en matige wind.
Dat van die wind klopte, maar verder was het tamelijk ónbewolkt en stonden we gezellig met elkaar te knisperen in dat startvak.
Wat was ik blij dat ik dat shirt niet aan had!


Rond 13 over 11 schoven we een stuk op en hadden toen zicht op de Start

Nog een paar minuutjes wachten -horloge en Ipod in de aanslag- en daar gingen we!
En ik vind dat zo wonderlijk; eerst schuifel je nog voetje voor voetje naar voren, maar zodra je op de startstreep komt, dan kun je toch opeens draven.

Ik bleef maar een beetje aan de slome-duikelaars-rechterkant en probeerde een beetje rustig ritme te vinden, want dáár na een kilometer kwam mijn angstige droom;

de tunnel.

Wacht, da's niet dramatisch genoeg........drumroll.........holle stem........


DE IJ-TUNNEL!!

Nou, en weet je wat nou zo grappig was? Ik had me van tevoren best een beetje druk gemaakt over die tunnel (ook al door de horrorverhalen van vorige jaren, dattie zo druk, zo warm, zo benauwd, zo daverend van muziek, zo ellenlang was),
Maar in het echie.......viel die best mee!
Het is waar, er staat een drumband aan het begin, die dendert lekker de tunnel in. Maar ik -oh Grote Eigenwijze- had gewoon m'n eigen muziek aan en hoorde na een stukje die hele trommels niet meer.
Verder was in mijn visioenen het ding griezelig steil, wat in de praktijk best mee bleek te vallen. Natuurlijk voel je aan je benen dat het gemakkelijk gaat = naar beneden, maar nou niet van nekbrekend niveau. Bovendien was ik gewaarschuwd en liep lekker op een rustig tempo. Even controleren op het horloge.
Oh sjips! of in dit geval DAM! Natuurlijk geen bereik in die tunnel. Nou, dan maar op gevoel en een beetje achter iemand aan sukkelen die hetzelfde tempo loopt.
Qua drukte viel het ook zeker mee, er was ruimte genoeg om te lopen of in te halen (wat ik natuurlijk wel uit m'n bolle hersens liet!). En ik keek eens om me heen en grijnsde en bedacht me dat hier normaal het verkeer dendet. Echt stoer!
Maar dan komt er een moment dat je denkt: het is nou mooi geweest tunnel! Nou wil ik weer in het licht en de frisse lucht lopen. Want nou begin ik een beetje moe te worden in mijn benen en ik loop hier al zo lang.
Tot je beseft waaròm je moe begint te worden in je benen: je bent alweer op de weg omhoog. Hè? Da's gek. Daar zie je eigenlijk niks van. Maar daar om de bocht zie je toch echt licht gloren en dat moet dan wel het einde zijn. Dan begint het ook opeens keihard te waaien (tegenwind uiteraard) en het duurt even voor ik me realiseer dat dat de enorme turbines zijn die aan staan (op maar een kwart van hun kracht!) en het even werken is om boven te komen. Maar eigenlijk is ook dat zo voorbij. Nou moe! Was dat het nou?
Da's dan al mooi twee km achter de rug, eat your heart out, tunnel!

Vervolgens draven we stukken door woonwijken, waar mensen met sproeiers en drinken klaar staan. Waar vlaggetjes hangen en waar geklapt wordt voor je. En nog steeds verbaas ik me over de ruimte die er is om je eigen gangetje te gaan. Geen keer heb ik iemand op de enkels getrapt, geen keer heb ik ellebogen in m'n nek gevoeld van inhalers. Alles gaat rustig en overzichtelijk. Verademing!

Omdat ik niet zo goed cijfertjes kan onthouden, heb ik de km-stand van de drinkposten op mijn hand geschreven. En eigenlijk voor ik het weet komt de eerste al in zicht: 5km onderweg.
Ik heb dan al wat van m'n eigen flesjes gedronken, maar besluit de aangeboden nieuwe AA-limoen?  te proberen: een of andere knalgroene zooi.
SPIJT!! Wat een smerige narigheid!! Oh wat zuur!! Brrrrrrrr, ik krijg er bijna kippenvel van. Gelukkig is aan de andere kant van de weg een waterpost en dus neem ik nog gauw een bekertje om de smaak weg te spoelen. Bah, wat vies!!!

Verder gaat het langs fietspaden en schattige zaanse huisjes. En overal staan mensen te klappen en klinkt er muziek.
Rond km 7 neem ik de tweede energie-gel en weet het zakje ook nog in een prullenbak te gooien! Ik ben een milieu-heldin!!

Ook leuk: elke afgelegde km wordt dmv een felblauw plakkaat op de weg aangegeven. Met op elk een andere aanmoedigende tekst, zoals: wij staan achter je,  al 5km achter de rug enz.
Als ik die bij de 8km passeer, moet ik toch even grijnzen: Point of no return. Haha, nee, dat lijkt me ook dat je hier niet meer terug gaat ;)
En het doet wat mentaal met je als je over de helft bent, dan ga je aftellen.

In een groenstuk rond flats, op km 8.5, staat een fruitpost. Gepelde halve banaantjes, kwarten sinaasappel of schijven meloen.
Ik kies voor die laatste, omdat me dat wel lekker sappig lijkt. Maar daar moet ik toch even bij gaan wandelen, want anders belandt het ding in m'n neus.
Haastig knaag ik het ding weg (hij is niet helemaal rijp nog) mik de schil in een bak (uiteraard mis) en ga weer draven. Ik ben veel te ongeduldig om te wandelen, ik wil dit karwei gewoon klaren.
Met de warmte valt het nét goed, maar het is op het randje. Daarom blijf ik onderweg regelmatig een paar slokken drinken en spat ik af en toe wat water over m'n gezicht. Ik zie nu ook de eerste uitvallers langs de kant zitten. Eentje bibberend, met zo'n aluminiumfolie deken over zich heen.... Hm, ziet er vreemd uit, bibberen in die warmte. Beetje sneu.

Dan volgt een laag stuk parallel aan de rijksweg en dat vind ik me toch een saai stuk! Er staat wel wat publiek, maar verder loop je nogal 'kaal'. Om het af te maken hebben we hier de wind pál tegen en dat is effe andere koek. Gelukkig is het dan even minder zonnig, want anders werd je hier wel geblakerd.
Op het 11km punt staat op de grond geschreven: nu komt een saai stuk.
Oh, denk ik, hoe zouden ze dat wat we net gehad hebben dan noemen? Ook is er weer een drinkpost, maar ik sla de AA wijselijk over!
Stoetelend hobbel ik verder met een bekertje water, tot ik me herinner dat je er veel beter uit kunt drinken door er eerst een tuutje in te knijpen. Oh ja, dat was waar ook! Slimpie....

Het 'saaie stuk' blijkt te  bestaan uit een dijk langs industrieterrein aan het water, de Noorder IJ en -zeedijk.
Maar eigenlijk heb ik hier geen last van saai. Omdat we bovenop de dijk lopen valt er van alles te zien en we hebben hier de wind opzij, waardoor je gewoon weer lekker je eigen ritme kunt gaan lopen. Ik zie dat het nog steeds rond de 7min per km schommelt, dus die tijd binnen de twee uur moet ik kunnen halen.
Ik voel dat het qua conditie en spieren ook prima gaat, maar inmiddels begin ik wel m'n 'scharnieren'  te voelen. Heupen en knieën laten nu horen dat ze het wel een beetje zat beginnen te worden. Eerst verbaas ik me erover, want heb thuis toch meerdere malen deze afstanden getraind?
Tot ik me realiseer dat het wel een héél ander parcours is dan die vlakke polderweggetjes die ik gewend ben. Er zitten heuveltjes in en bruggetjes en scheve straatjes en fietspaden (niks zo pijnlijk op den duur als een scheeflopend straatje!) en klinkertjes. En laten we die gekke tunnel ook effe niet vergeten. Knappe aanslag op het mechaniek zo alles bij elkaar opgeteld.

Op 14km staat er een drinkpost en een sponzen-uitdeling. Dat is lekker! Die spons knijp ik fijn leeg boven m'n verhitte pruikgewas en met het restje dweil ik gezicht en nek nog even af. Zo, daar knapt een mens van op.
Nou, kom nou maar op met die laatste twee kilometertjes!

Na nog een halve km lopen we dan de bewoonde wereld van Zaandam weer in en daar is het feest!
Hele buurgezelschappen zitten buiten te genieten, te drinken en te bbq-en. Er wordt gejuicht, geklapt, aangemoedigd en drinken aangeboden.
Maar eigenlijk wil ik dan niks meer, ik wil gewoon doorlopen. Ik begin het idee te krijgen dat als ik nu ga stil staan, ik niet meer op gang kom.....
Ergens moet hier een scrapvriendinnetje wonen en dus aan de kant zitten. Ik leid mezelf een beetje af door naar haar uit te kijken en waarachtig! Daar zit ze! Prinsheerlijk in een klapstoel te kletsen en mij een beetje niet te zien!
Ik mep op haar knie terwijl ik langsdraaf en word achtervolgd door lachsalvo's en aanmoedigingen.

Dan, het laatste stukje Zaandam. Ik denk dat ze hier de kilometers onder de stoomwals hebben gelegd, want die zijn me toch lang!
En dan doen ze er ook nog een venijnig steil bruggetje in op het laatst. En dan denk je dat je er bent maar oh nee, dat is wel de dam maar niet de finish. En dan. En dan bén je er toch!

En er is genoeg ruimte om dravend/waggelend/hobbelend/sjokkend over de eindstreep te gaan. En opgelucht te zuchten. Gehaald! Heel en gezond. In een voor mijn doen heel fatsoenlijke tijd van 1 uur 52 en 43 sec.
Tja, de winnares liep het een uurtje sneller, maar die is vast geen 52 (waarvan 50 jaar Anti-Lope)!

Ik krijg een medaille. En een flesje drinken, En sultana's. Dat drinken gaat er makkelijk in, maar die Sultana's zijn me een beetje te droog.
Ik ga op zoek naar Manlief, die met de pendelbus naar de finish zou komen. Iedere halve zool staat te bellen natuurlijk, dus dat telefonisch contact wil niet erg vlotten. Maar zodra ik de kooi uit loop, zie ik hem staan. Haaa, blij!
Ik heb het gewoon gehaald!!!

mislukte selfie-met-medaille

Trots!!!

Omdat ik niet wil gaan zitten (beter de stijfheid er een beetje uit wandelen) lopen we naar het uitgiftepunt van de tassen en vervolgens naar het park waar het nafeesten is.
Die Sultana's geef ik aan Manlief, maar ik gooi er nog wel een paar bekers drinken in. Kennelijk zit het met mijn vochtbalans wel snor, want al vrij snel moet ik een toilet opzoeken :)
Daarna gaan we met de pendelbussen terug naar Amsterdam. We staan net gunstig in de rij zodat we lekker kunnen zitten. Toch een ritje van ruim 20 minuten!
Kan ik fijn even een appeltje wegknagen wat we ook nog kregen van de sponsor. Nog even is er  hilariteit als de propvolle bus voor het wegrijden twee keer afslaat en iemand roept: "Een beetje opschieten chauffeur, ik wil wel Ajax zien!"


En dan zijn we weer terug op het startpunt en is het inmiddels 14.30
Honger heb ik niet, maar wel trek in koffie! En dan een echte lekkere bak. Dat vraagt om een bezoekje aan de Starbucks en laat ik er nou nét eentje weten te zitten op CS ;)
Dus sluiten we het avontuur op gepaste wijze af

Als Rotterdamse is het natuurlijk altijd leuk om wat aan te merken te hebben op onze hoofdstad. Maar ik moet zeggen dat ik bijzonder onder de indruk was van de manier waarop dit evenement georganiseerd was. Superstrak!
Van de informatie vooraf, de gratis pendelbussen van en naar de finish (óók voor toeschouwers!), de grote hoeveelheden drinkposten onderweg, de hoeveelheid hulpdiensten die alles in de gaten hielden en in goed banen leidden, de bewegwijzering van het parcours, alles klopte.

Petje af, Amsterdam!




Maar wel weer een beetje flauw om dan van Feyenoord te winnen......