Even tussendoor

Met een zondag waarop niks 'moest' voor me liggend, had ik me voorgenomen om weer eens lekker te gaan scrappen. Uitdagingen genoeg te vinden op internet, dus inspiratie is er altijd.

En er lag een lekkere dikke stapel papiertjes klaar

Dus ik trok nog wat spulletjes tevoorschijn.....en nog wat.... en nog wat..... en ging aan de slag.

Maar toen ik een kwast in de keuken ging uitspoelen, kwam ik opeens dit tiepje tegen  

                                       

Liep zo maar een beetje gezellig door de kamer te stapperen!(Levensgevaarlijk natuurlijk als je lichaamslengte  krap boven de  3 centimeter uitkomt)

Wilde met moeite stilzitten om een beetje leuk op de foto te gaan en was blijkbaar héél erg op zoek naar de uitgang. Als in HEEL ERG!

Het arme sloebertje kon duidelijk wel een beetje hulp gebruiken en met een kartonnen kaartje als taxi werd hij zorgvuldig weer in de tuin geparkeerd.

Geen woord van dank natuurlijk, maar toen ik even later keek was hij wel weer verder gevlogen. Zeker snel terug naar z'n moeder of zo?

Eenmaal buiten bleek het wel heel erg lekker in het zonnetje en viel mijn oog op de peteunia's? die zo  sappig hun best hangen te doen

en  deze

en deze ook

 En bij nadere inspectie bleek er ook al één pioenroos helemaal in vreugde te zijn uitgebarsten bij zoveel onverwachte zon op haar bol

en de rode valeriaan deed een wedstrijdje 'zo-hoog-mogelijk-komen' in het leven

en de veelbelovende fuchsia die gewoon bij de Ap vandaan komt, maakt haar belofte ook meer dan waar

                                      

Maar wat me écht het meest blij maakte

het klimroosje wat we afgelopen november geplant hebben. Er waren toen eigenlijk al geen klimrozen meer te vinden bij de tuincentra. Maar wij hadden net onze liever rooie Thomas moeten begraven. En hij was nog helemaal niet aan de beurt, want hij was pas acht. En het was zoooooo oneerlijk dat hij dan aan iets onzichtbaars als vergif dood moest gaan. En dus wilde ik een bleek-roze klimroos op zijn grafje, er MOEST  gewoon een bleek-roze klimroos op zijn plekje, snap je?

Dus kocht ik het laatste, armetierige exemplaar. Met nog één verdord knopje aan het einde. Met roest in de blaadjes en ook nog eens voor half geld want dan waren ze het maar kwijt. Met pijn in het hart zette ik het op die nare kale plek in de border en wachtte af...

En kijk nou toch eens! Prachtig loopt hij uit, met ranken die al aan de schutting opgebonden kunnen worden, omdat ze zo lang en sterk worden. Met allemaal gave groene knoppen, die vast heerlijk geurende rozen worden. Als lieve herinnering aan onze Thommie.

 Manlief rende ondertussen met de grasmaaier over het dat-wat-wij-gazon-noemen, maar wat eigenlijk gewoon een klaver- en madeliefjesverzameling is ;)

Daarna kon de droogmolen op zijn plaats en de was aan de lijn.

En toen was het wel de hoogste tijd voor koffie op het terras en een rondje WordFeud met man (die trouwens deze ronde op een misselijke slimme manier won door letters te swappen en mij daardoor met die @#%%#-Q op te schepen die natuurlijk nergens meer bij kon!! En nu kijk ik hem natuurlijk drie dagen niet meer aan. Maar dat terzijde...)

Op het grasveld achter ons huis was de buurman bezig met zijn hengels en vislijnen, wat mij eraan herinnerde dat ik nog iets aan de buurvrouw moest vragen. Eenmaal daar, kwamen de mannen ook op ons gekwebbel af en werd het een genoegelijke zondagmiddag, met thee en schuimkraag-drankjes en nog een stukje taart en oh, lust je nog oranje chocola?

Belangrijke zaken werden eens onder de loep genomen. Het Nederlandse voetbalentree bij het EK. Waar zullen we ons verstoppen voor onze Duitse buren als we aanstaande woensdag verliezen? Het EK in het algemeen. Hoe op Roland Garos Rafaël Nadal zijn shirt een stukje opschuift tijdens zijn service en je een blik op zijn goddelijke mannentorso wordt vergund *zucht*. 

Okay, dat laatste was misschien meer een gesprekje tussen buurvrouw en mij ;) 

Desalniettemin, géén zaken om onbesproken te laten, toch?

En zo gleed de dag griezelig snel voorbij. Het laatste stukje  Roland Garos werd opgevolgd door de wedstrijd Spanje-Italië en we aten ondertussen met het bord op schoot. Er werd afgewassen en thee gezet en de volgende voetbalwedstrijd diende zich aan. 

Tja en nu? Nu is het écht tijd om naar bed te gaan. Die scrap is natuurlijk niet helemaal helemaal niet af gekomen. En mijn eettafel kan ik ook even niet meer terugvinden, maar ik vermoed hem hier ergens onder

dus wáár we morgen moeten ontbijten wordt ook nog best een uitdaging.

Maar weet je: ik heb gehoord dat het morgen gaat regenen, dus blijf ik dan toch gewoon een dagje binnen?

;)

WoordVete

Jawel, VE-TE.
Want dat is wat feud eigenlijk betekent. En reken maar dat het hier met het mes op tafel wordt gespeeld ;)

Ik liep, als enige niet-smartphone bezitter in dit huishouden, hopeloos achter natuurlijk. En dat terwijl ik gek op spelletjes ben, Scrabble wel in het bijzonder.
Maar ja, om daar nou speciaal een nieuwe mobiel voor aan te schaffen?

Jaloers keek ik met een schuin oog naar man en kinders die elkaar onderling de punten betwistten, mopperden op de vele klinkers (of juist weer het gebrek er aan) en aan de rare woorden die het spel goedkeurt. Ook als is het de nederlandse versie.
"Wat in hemelsnaam is EHE?" of "wat betekent NEB nou weer??"
Waarna er regelmatig de online-versie van de Dikke over werd geraadpleegd, want zo zijn ze dan ook wel weer.

Uit pedagogisch oogpunt dus zeer verantwoord, want:  goed voor de woordkennis, goed voor de sociale verhoudingen onderling, goed om teleurstellingen te leren accepteren, mits met mate gespeeld.

Maar ondertussen zat ik dus mooi op mijn onbeWORDFEUDe eiland! Grrrrrrrrr.
Bij de gratie Gods mocht ik af en toe even de aaifoon van JongsteDochter lenen. Maar niet te lang hè? Langer dan een half uur ervan gescheiden leven is BAR-BAARS!!

Tot op een dag Oudste Zus me erop attent maakte dat je het ook via je pc kan spelen.
Oh? Daar moest ik meer van weten.
En jawel hoor! Dankzij een klein gratis programmaatje bleek het mogelijk om android apps op je pc te installeren en sindsdien hoor ik er ook weer helemaal bij!
Leuk blijkt ook de chatfunctie, waardoor er geregeld contact is met dochters op afstand. Nét wat gemakkelijker tikken op m'n gewone toetsenbord dan sms-en op mijn niet-smartfoontje en gratis ;)
Kortom, ik ben fan!



Als alleen nu nog iemand me even kan vertellen wat ik met CVRRENS aan moet?
Of hoe ik kan voorkomen dat al mijn huisgenoten mijn blokjes kunnen zien vanaf een kilometer afstand?

(ik heb gehoord dat Zestienhoven Rotterdam-The Hague Airport zijn vliegtuigen al heeft gewaarschuwd voor valse landingslichten....) 

dan ben ik een tevreden mens.

Gevlooid

51 weken van het jaar wonen wij in het saaiste rustigste dorp van Nederland. Maar in week 23 is er een complete transformatie te bewonderen. In week 23 is het namelijk SPORTWEEK.

Wacht, ik laat hem effe inzinken...................................... SPORTWEEK!

Misschien klinkt dat niet al te opwindend, maar geloof me nou, hiero in de polder is het DE week van het jaar. Op de schaal van spannend-en-oh-ik-kan-er-bijna-niet-van-slapen verslaat het ruimschoots Sinterklaas en de Kerstman. Bij elkaar.

Want 'onze' sportweek duurt inmiddels dan ook nog eens 10 dagen.

In een ultieme uiting van verbroedering, sportiviteit en teamgeest steken we de dorpsvlag uit

Wat zeg ik, hééééele straten steken de vlag uit

want hier tellen 8 huizen al als een hele straat

Op de eerste zaterdag is er een vlooienmarkt van wereldklasse. Er staan zo'n tweehonderd kramen. TWEEHONDERD! Weet je wat dat betekent? Het halve dorp wordt gewoon in beslag genomen en hele straten worden dichtgetimmerd en afgesloten van de buitenwereld.

Maar dat geeft helemaal niks! 

Want weet je, de buitenwereld komt gewoon naar ons.

Van heinde en verre komen de Buitenwereld-Bewoners naar ons durrepie. En er staan opeens echte verkeersregelaars die de gi-normische verkeersstromen in goeie banen moeten leiden 

wat geen overbodige luxe is, want wij zijn gewend aan twee fietsers en één tractor per uur gemiddeld.

En da's op een drukke dag gemeten.....

In het dagelijks leven gaat eenieder hier zijn of haar saaie rustige gangetje, maar tijdens de sportweek worden er opeens geheel nieuwe functies bekleed.

Hij hier is in het echie gewoon accountant of zo, maar nu ORGANISEERT-ie ineens een vlooienmarkt. 

En deze hier is in riel laif een plantenkweker, maar vandaag schittert-ie als RadvanFortuin PRESENTATOR

Of wat te denken van deze jonge onderneemster?  Normaal druk met school, maar nu EIGENARESSE van een echte nail-art salon

Op zo'n dag zie je bijvoorbeeld een autoverkoper zomaar als OLIEBOLLEN-BAKKER excelleren!

Transformaties mensen, TRANSFORMATIES!!

Deze hier studeert iets 'sporterigs', maar nu is hij een regelrechte BEDREIGING voor al die bekende DJ's uit de buur-gemeentes

Eat your heart out, Afro-Jack, wij hebben Afro-Mike!!

Er is zon in overvloed, waardoor de gemoederen soms ietsjes verhit raken (er zal toch iemand voorpiepen bij de haringkar, god verhoede het!).

Andere zaken moeten juist een kookpunt bereiken

En verder? Verder is er sport 

en spel

en je kunt bloeiende stekeltjes kopen

of oude mechanieken bewonderen

aparte dingen laten beoordelen

alsof ik daar een officiële meting voor nodig heb, dûhûh!

of aparte dingen aanschaffen

Ik wil maar zeggen, je kan er maar opeens ontzettend behoefte aan hebben, zo'n waarschuwingsbord voor je verlaagde dakrand, toch?

Maar je kunt vooral OE-VER-LOOS vlooien. En da's nog maar het begin. Dan krijgen we nog enormiteiten als vlotje-varen, blindmintonnen, djembeejen of jeugd-survival.

Echt waar mensen, we stellen met onze 1800 inwoners -verdeeld over zo'n pakweg 500 woningen- op mondiaal niveau misschien niet veel voor, maar op sportweek-organisatie-gebied zijn we gewoon Da Bomb!

Zonnige Dag

Gisteren was een uiterst zonnige dag in de meest ruime betekenis van het woord. Namelijk,

Als je 's morgens je in-het-ziekenhuis-verblijvende zus aan de telefoon hebt en die is helemaal opgewekt en blij, dan wordt het helemaal licht van binnen en voel je je zonnig.

Als je gebeld wordt door een onbekend nummer en de stem aan de andere kant van de lijn blijkt een oude vriend te zijn, die al tientallen jaren in Canada woont (en die je al jaren niet gezien hebt), die NU in Nederland is en die Nu eraan denkt om je heel eventjes snel te bellen en  NU-VANMIDDAG!! heel eventjes langs wil komen, dan voel je je zonniger.

Als je dan je grote kleine nichtje heel serieus haar snorkel -A diplomaatje ziet halen (en met gemak!), dan ben je trots en voel je je aller-zonnigst

(en dat had toevallig niks te maken met het bovenmatig zonnige, zeg maar gerust subtropische klimaat in het zwembad ;)).

Als je daarna op verjaardagsvisite mag en heerlijk in de tuin zit met elkaar en je effe lekker mag mopperen over je downs van de afgelopen week en waar je mag schaterlachen om alle ups van diezelfde week, en je nog maar eens wat vouwblaadjes tevoorschijn haalt om een kraanvogeltje dichter bij het einddoel van 1000 te komen en allerhande lieve mensen spontaan gaan helpen omdat ze het zo'n geweldig idee vinden, dan voel je je uiterst uiterst zonnig.

Als je dan na zit te genieten van een heerlijke barbecue en van het warme gezelschap en er wordt gewoon nog een poosje doorgevouwen en gelachen en gepraat, dan mensen, ja dán.....   Dán voel je de zon in je hart. 

 Ook al is het dan inmiddels stik-donker ;)

We vouwen...

We vouwen kraanvogels.
Oudste zus ligt in het ziekenhuis om het haar darm-opvretende-monster te verslaan. Dat monster wat heel geniepig aan je begint te knagen en een ruïne achterlaat, daar waar je daarvoor nog een prachtig gezond lichaam wist...
Er lopen dingen in het ziekenhuis zoals gepland, maar er zitten ook dingen tegen. Soms vreselijk tegen. En we kunnen niks voor haar doen dan aan haar denken en voor haar vouwen.

In Japan wordt de kraanvogel als geluksbrenger gezien en een legende is, dat als je 1000 kraanvogels voor een zieke vouwt, het de ziekte zal wegnemen.
Dus we vouwen.We vouwen DUI-ZEND kraanvogeltjes. Van gekleurd papier, van gestreept papier, van wit papier en van papier met patroontjes. We vouwen en we vouwen, want we willen zó verschrikkelijk graag dat ze nog heel lang gezond bij ons blijft.
We vouwen en bij elke vouw denken we een positieve gedachte. En al die positieve gedachten gaan met die vrolijke vouwseltjes naar haar toe.

Maar als je dan zo zit te vouwen en om je heen wordt het nachtelijk stil en je gedachten gaan een beetje hun eigen weg, dan denk je aan die mensen die óók wel duizend kraanvogeltjes kunnen gebruiken. En die je ze ook allemaal zo heel erg gunt. 

Die vriendin, die worstelt met haar broer die ook zo'n alles-verslindend-monster te bevechten heeft. 

Die andere vriendin die eveneens worstelt met haar broer, die evenééns zo'n zelfde monster moet zien te verslaan.

Die lieve dansjuf, die opeens haar borst in de kaken van eenzelfde monster ziet verdwijnen en nu maar af moet wachten of ze haar dochter volwassen mag zien worden.

Die vriendin, die zich zo dapper door  haar 'ouwe zooi' (zoals ze het zelf noemt) moet heen ploeteren.

Oh, al die mensen gun ik zo die duizend kraanvogels!

Die schoonzus, die ongetwijfeld bij de herinnering aan de ziekte van haar man, met het zweet in haar handen 's nachts wakker schrikt. 

De man van OudsteZus,  die nu alleen naar bed gaat, met een hoofd vol zorgen, angsten en nachtelijke spoken.

Die kennis die nog niet in kan zien, dat de toekomst weliswaar héél anders dan gedacht wordt, maar misschien toch niet zo heel slecht?

Voor al die mensen vouw ik in gedachten óók duizend kraanvogels. Echt waar, ze zijn allemaal in mijn gedachten. 

 Maar in gedachten mensen, want ik zit nu pas op nummer 87 geloof ik....

Gelukkig voor Zus komt er uit allerlei hoeken hulp. Het vouw-initiatief werd overgenomen en verspreid. We vouwen en we vouwen. En samen vouwen we, voor een beetje geluk.

Hèhè, eindelijk!

Inderdaad, EIN-DE-LIJK issie af! Het was eigenlijk een bijdrage voor deze challenge van theColorRoom,

maar de deadline is inmiddels al overschreden. Met een week of drie....
Even zo goed, is Jongste er wel tevreden over geloof ik ;)

Het op de foto gaan met Jack stond hoog op haar verlanglijstje tijdens ons Disney-bezoek van maart. Ze had al eerder een meeting met Captain Jack Sparrow, maar toen had mijn foto-toestel kuren. Gelukkig nu dan een goed geslaagde herkansing en die verdiende een eigen scrap-pagina:

A Pirate's life love for me!

Beloofd!

Echt waar, echt waar, ik ben het scrappen nog niet vergeten/verleerd!

Maar ook al wil je heel graag, soms zit het leven gewoon in de weg ;)
Er ligt een lootje in de 'broedstoof'en dit weekend MOET-ie af (van mezelf) en ge-etaleerd (voor jullie). Dat gaat  ook gebeuren, beloofd!