Wegens (broodnodige zon-en zee) vakantie gesloten!   ;)

Gegroeid

Vanmiddag zijn we weer even wezen kwijlen kijken bij onze aanstaande gezinsuitbreiding.
Dat was al minstens 10 dagen geleden en mán, wat maakt dat een hoop verschil in zo'n kattenleventje!! Middelste was helemaal opgetogen (voor haar doen dan hè, want het is gewoon niet zo'n opgetogen kind), omdat zij had hem nog niet in het echt gezien.
 En hoewel we het niet zo aan haar merken, weet ik hoe een diepe wonden het afscheid van 2 kattenvriendjes binnen 8 maanden tijd in haar katten-liefhebbend hartje hebben geslagen.
Hóóg tijd voor een nieuw knuffelmonstertje. Heel hoog tijd.

Anywayz, vol verwachting togen we naar de 'kraamkamer', die ondertussen wel iets weg begint te krijgen van een kitten-peuterspeelzaal  ;)

Vijf weken oud is het spul inmiddels en ze beginnen over de vloer/over hun moeder/over elkaar heen te buitelen. Ze klimmen in de bank, ze klimmen uit de kraamdoos.  Ze stoeien met elkaar en ze doen pak-en ren spelletjes.
De grijze herkende ons voor wat we waren (VREEMD!) en deed een dappere poging om zijn afschrikwekkendste kant te laten zien: hoge rug, dikke staart en uiteindelijk ook een echte 'BLAAS'.
 Helaas stelt dat niet zo heel veel voor als je maximale hoogte (inclusief die hoge rug) nog niet boven de acht-en-een-halve centimeter uitkomt, maar wij hebben gepast onder de indruk gereageerd.
Ik bedoel maar, je moet altijd de jeugd aanmoedigen, niet?

En toen werd onze Elmo uit de tuin geplukt (WÁT? loopt hij al in de tuin?!? onze baby?? ) en op schoot geplant.
En toen............

                                                SMELT

Dat verschil!  Anderhalve week geleden was hij nog zo: 

met van die baby-blauwe oogjes, die nog een beetje wezenloos rond kijken. En zo'n vormeloos lichaampje met hier en daar een vaag uitsteekseltje wat hopelijk eens twee duidelijke oren moeten worden. 

En nu deed hij al helemaal 'kattig' en vlijde zich vol vertrouwen op die grote dochter-knieën en liet zich fijn onder z'n buikje kriebelen en viel bijna in slaap 

Dat bekkie!  En kijk nou, hij krijgt al echte oortjes! En z'n oogjes beginnen al een beetje groen te worden.

Aaaw man, is er íets leukers dan een jong katje?    (Ja, dûhuh makkie: drie jonge katjes!)

Maar oh, we zijn zo verliefd  :)

Nog een weekje of drie en dan mogen we hem komen halen. Oei, wat moeilijk! Nog Drie Hele Weken Wachten. We wilden hem eigenlijk het liefst meteen meenemen. ME-TEEN! We knappen haast uit onze voegen van ongeduld! Het is haast niet uit te houden, drie we-ken.

Maar eerst moeten we nog even dat ene dingetje afwerken. Kom wat was het ook alweer?  

Ik word even afgeleid door dat kitten-aroma in mijn neus. En dat uitzicht op die piepkleine voetzooltjes.

Moment hoor, het schiet me zo heus wel te binnen......

Oh ja, op vakantie in Zuid-Frankrijk of zoiets. 't Is dat het moet...

Tussendoortje

Even  een kaartje maken tussendoor is altijd fijn om wat van je restjes te kunnen gebruiken. Hoewel het een druppel op een gloeiende plaat is, omdat de restjes-berg harder aangroeit dan slinkt  ;)
Maar Swah! Af en toe waag ik toch maar een poging.
The Ribbon Reel challenge blog  heeft altijd leuke uitdagingen staan in de vorm van een foto. De kleuren vormen de basis van de uitdaging, met evt. nog gebruik van lint, kant, knoopjes of bloemen.


Dit is #31

Het is de bedoeling om een kaart of een projectje te maken, geen lay-outs. 

De extra opdracht was: gebruik van een tea-element. 

Aan de eenkops-zakjes thee van de Ap hangen al een tijdje labeltjes met toepasselijke teksten en die had ik bewaard. Kwamen die even mooi van pas! 

Ik had nog wel een keer zin om een gesso-verf achtergrondje te kliederen en dat vormde de basis van deze kaart. De kleurtjes zijn er met glimmermist op gesprayed. Verder wat restjes kant en touw, stukjes tule en scrapfloss voor de vlindertjes en klaar was Kees.

Nu nog even bedenken wie ik op de thee ga vragen  ;)

Weer eentje af

Ik heb weer een lootje om aan jullie te laten zien. Voor de niet-scrappers onder ons, dat is de liefdevolle afkorting voor een LO = lay-out = gescrapte bladzij.

Zo, dat is meteen een spoedcursus scrappers-latijn! Ik kan het ook niet helpen, maar omdat het uit de USA over is komen waaien, hebben we veel termen gewoon zo in gebruik genomen. En geef toe: eyelet klinkt toch een stuk beter dan holnietje?
En persoonlijk steek ik ook ergens liever een brad in (ik wacht nog op Pitt) dan een splitpen. Maar da's mijn persoonlijke voorkeur hè ;)


Een lootje dus, voor onder andere de challenge van A2Z Scraplets; iets scrappen over 'your favorite family weekend/holiday past time'.
Nou, dat leek een inkoppertje gezien onze vele (geliefde) Disney-bezoeken van de afgelopen jaren, ha!

Ook is hij losjes gebaseerd op het TCR kleurenpalet #115:

Vorige week aan begonnen, toen Schoonzus en ik een dagje samen fröbelden. De dag kwam een stuk sneller op gang dan mijn scrap-inspiratie, dus ik kon er alleen een begin mee maken.  Heel de week heeft hij vervolgens op tafel gelegen (mij verwijtend aankijkend), maar pas van het weekend had ik eindelijk de rust om hem af te maken.

OUR FABULOUS DISNEY TRIPS

Als basis een oude vel van Basic Grey, wat ik met blauwe verf bewerkte. Vervolgens met gesso en de bakstenen-mal (met dank aan Schoonzus) steentjes gemaakt en die nog een beetje gemist met perfect pearls. In de hoeken met inkt de kippengaas-mal gebruikt, waar ik later een klein gedeelte van borduurde. 

De bloemenslinger en de titel zijn beiden A2Z Scraplets: laser diecuts uit Australië. 

Deze zijn geverfd en daarna met transparante en holografische embossingpoeder bewerkt. De journaling is handgeschreven, naar een voorbeeld van de Tim Holtz alfabet-die 'Typeset'.

Nog wat details, zoals deze digi-stempel, die ik passend maakte op de pc en daarna gewoon zo op de foto geprint heb. 

het borduurwerk

de titel met bovenop kleine houten (Xenos)sterretjes

En nog een close-up van de journaling

Zo, dat was het weer voor vandaag! Bedankt voor je bezoekje enneh......altijd leuk als je een reactie achterlaat  :)

In verwachting....

Wat? Nee, ik niet hoor! Pfffft, ik denk dat onze bijdrage aan de voortzetting van het menselijk ras wel aardig volbracht is zo, ha! En naar mijn bescheiden mening ook nog eens met een paar hele fraaie exemplaren.

Nee, we zijn in afwachting van DIT merakeltje hier

Laat je niet foppen door de foto, het hele dingetje paste in de palm van m'n hand  ;)

Want één poezenkind in huis is echt veel te weinig joh! Die is gewoon in levensgevaar, grote kans op DDP. Ken je dat? Dood Door Platknuffelen. 

Gelukkig is dit een hele goeie tijd voor jonge katjes. 

6 juni issie geboren, hier een paar kilometer verderop. Bizar genoeg op exact dezelfde dag als ons Alfredje. Die mag dus weer 'grote broer' gaan spelen. 

Dinsdagavond mocht ik komen kennismaken, en het Wurm even vasthouden,  en mama prijzen dat ze het zo goed doet. Die lag helemaal blij spinnend op haar roze-katten-wolk, trots te zijn op haar mooie drietal. Zelden een zo blije doos gezien  :)

Diegene van wie je alleen het achterstukkie ziet is van ons!

Rond 5 augustus mag het Wurm bij mama weg, precies als wij van onze vakantie terug komen. We kunnen haast niet wachten...

Enneh....het wordt niet echt Wurm hoor, maar Elmo!

Lapje

Hoewel tegenwoordig het scrappen mijn 'core business' is, ben ik dol op alle creatieve hobies. Vele vormen van handwerken heb ik dan ook in de afgelopen jaren wel beoefend.
Nou vooruit, kantklossen nog niet, maar dat staat nog wel op mijn Bucket List  ;)
Anywayz, ook al gebruik ik de naaimachine tegenwoordig meer om layouts in elkaar te zetten, een mooi lapje stof kan ik toch slecht weerstaan.
Dus toen ik  deze online workshop een paar maanden geleden zag, gingen m'n vingers jeuken (en de naaimachine keek ook weer blij). 

Ik scharrelde ergens een houten kaarsenstandaard op, die ik lekker schuurde, verfde en vervolgens weer doorschuurde.

Een leuk lapje opgezocht, wat versierseltjes her en der (toch handig die verzamelwoede!) en voilà:

mijn eerste (pas)poppenkind was geboren!

Ze is rechtstreeks naar de jarige Buuf gegaan vandaag. Overloopster, dat gaat maar meteen het huis uit, tsk-tsk!

Duizend!!

We hebben het gehaald! OudsteZus meldde vanmiddag via een mailtje dat de vouw-duizend-kraanvogels-voor-de-zieke grens  gisteren officieel gehaald is!

Fantastisch! Wat begon als een klein steentje in de vijver van mijn gedachten, werd opgepikt door familie, vrienden, vrienden van familie, kennissen, vrienden-van-vrienden, exen en zelfs nieuwe echtgenotes van exen! Al die mensen hebben in liefde met elkaar volbracht, wat ik alleen nooit zo snel voor elkaar had kunnen krijgen. En daarmee met elkaar de meest krachtige boodschap over gebracht die een -aan een ernstige ziekte lijdend- mens maar ontvangen kan:

Wij geven zo verschrikkelijk veel om jou en willen je nog zo heel graag bij ons houden in goede gezondheid. Wij houden zoveel van jou dat we ons storten op een schijnbaar oneindige missie. We turen ons blind op een wezenloos youtube filmpje om dat keer op keer opnieuw stop te zetten en af te spelen om toch vooral maar die ellendige vouwen in die kraanvogel voor elkaar te krijgen! Als jij je nou door de bestralingen en de operatie en de tegenslagen heen worstelt, dan worstelen wij ons door die duizend te vouwen kraanvogels heen. Als jij dan maar beter wordt. 
En elke vogel die jouw kant uit komt betekent weer een stapje dichter bij dat herstel.
Dat wensen wij voor jou.


Als de aanstichter van deze actie wilde ik er nog graag iets persoonlijks aan toevoegen.
Na een stuk of vijftig vogeltjes vouwen, kon ik het inmiddels met m'n ogen dicht, zittend voor de televisie, rijdend achterin een auto, in het donker bij een olielamp. Om er wat uitdaging aan te geven probeerde ik steeds kleiner en kleiner te vouwen. De vouwblaadjes halverend ging ik van 16x16 cm naar 8x8, naar 4x4 om uiteindelijk te blijven steken bij een vogeltje uit een blaadje van anderhalf bij anderhalve centimeter.

Kijk, zie je die roze daar? Nog net in beeld?

Dat was de kleinste die ik voor elkaar kreeg, van snavel tot staart hooguit 1cm lang. Met deze wilde ik iets speciaals doen!

Regelmatig gingen er schoenendozen, kaartjes, enveloppen met kraanvogeltjes richting OudsteZus. Toen het er naar uitzag dat we de duizend gingen halen, stuurde ik een klein vlopje haar kant op, met een ingepakt cadeautje. Er zat een kaartje bij dat het pas open gemaakt mocht worden als ze er echt duizend geteld had! Effe een beetje plagen met haar nieuwsgierigheid.   Hai Zus  ;)

En gisteren was het kennelijk zover. En mocht het pakje open.

Ken je die gelukspoppetjes? Die aan een gekleurd koordje hangen en die je ergens aan kunt hangen en bij je dragen? 

Nou, zoiets is dit ook. Alleen dan in kraanvogelvorm. Haar eigen persoonlijke gelukshangertje  :) 

En verder ons nooooooooit meer zo bang maken zus, hoor je?