Jarig Jetje

Ik was jarig dus. Afgelopen zaterdag alweer.
Het werd een dag vol lieve attenties, druk bijkletsende familieleden, giebelende nichtjes en neef, cadeautjes, taart, koffie, pannen prut en prak en nog véél meer koffie en taart.

Ik had me voorgenomen om foto's te maken tijdens de festiviteiten, maar aangezien het meer weg had van een tsunami dan van een bejaardenfeestje.... kwam ik niet eens in de búúrt van m'n camera  ;)

Afgezien daarvan was het een dag om dankbaar voor te zijn. Ik werd schandeloos verwend, de kast stroomde bijkans over. Kijk maar

Dat hardlopen begint nu wel heel echt aan te voelen. Tijd voor een echt sporthorloge dus. Zelf met zorg uitgekozen, niet in de laatste plaats vanwege de schattige kleurtjes ;) 

Hé, een meisje wil toch een beetje leuk voor de dag komen? Ook tijdens het sporten!

Maar ook een 'daags' klokje, met een vriendje uit Disneyland

beetje onscherpe foto, door de emoties overmand.... :)

En verder waren er bloemies 

en bloemen in hele lieve vaasjes

en prachtige zelfgemaakte wensen

Kortom: ik was ontzéttend jarig. 

En vandaag kwam ik er dan toe om Het Horloge uit te testen. Het zou intuïtief moeten werken, maar ik ben toch meer een RTFM*-persoon ;)

Eerst dus lezen, online handleiding opzoeken, wéér lezen, voorzichtig uitproberen, een klein rondje mee proef lopen en vanochtend dus een rondje voor het echie. 

Stoer man! Hij zegt hoe hard ik loop, hoe ver, hoe lang ik erover doe en thuis kan de hele bups op de computer en worden er ook nog mooi grafiekjes bij geplakt en een plattegrondje van mijn route. 

Ik vinnut helemaal leuk  :)

Die in het midden is eigenlijk de beste:  achthonderd en vijfenvijftig calorieën verbrand! 

Hoeveel gevulde koeken zouden dat zijn?? *grijns* 

* READ THE FUCKING MANUAL

Da's gelope!

Effe een beetje eigen roem verspreiden onder de lezers die géén facebook hebben:

http://www.renmamaren.com/2014/03/anja-rent.html

Via Facebook ben ik in contact gekomen met Nicole, de schrijfster van bovenstaand blog. Ik herken veel in haar verhalen en af en toe plaats ik eens een commentaar.
Naar aanleiding daarvan benaderde ze me een paar weken geleden, of ik wilde meewerken aan een interview?

Túúrlijk!! Kom maar door met die vragen  :)

Ze heeft de antwoorden zelf tot een stukje gebreid en vandaag plaatste ze het op haar blog.


Binnenkort ben ik vast 'wereldberoemd in héél Griekenland'*










* Vrij naar: Hercules

Lente!

Oh man, wat een cadeautje, deze afgelopen week!

Nou hebben we geen horrorwinter gehad (jammer hoor, ik hou ook wel van een goeie berg sneeuw), maar toch... die eerste zonnestralen zijn zooo genieten!

Lente is ook KLEUR en dat zie je nu in alles terug;

- vanmorgen een hardlooprondje van 13km gemaakt met de buurman en onderweg zagen we schapen met eerste lammetjes, blije koeien in de wei, zwanen en andere zwemvogels (ik heb niet zo'n kijk op vogels, behalve als ze gebraden op m'n bord liggen ;) ), uitlopende bloesems, een buizerdnest in wording volgens buurman en het was vooral genieten.
We liepen er overigens precies anderhalf uur over (ik zal je het moeilijk rekenen besparen, dat is nét onder de 7 minuten per km) en kwamen blij, tevreden, vooral zweterig en met rooie koppen terug.

- plukje geel in de tuin

 ik hou helemaal niet van geel, maar deze zijn een hele dikke uitzondering :)

m'n lievelings. Zaten zoveel jaar geleden ook in m'n trouwboeket

zachte pastelletjes van de muurleeuwebekjes tegen dat sappige groen

deze is nog over gebleven van vorig jaar, staat daar te blozen in de zon

De hele vereniging hangt gezellig aan de lijn.....

Ik doe d'r effe eentje rechtop, zodat je je nek niet hoeft te verzwikken. Gisteren nog volop in gebruik bij de demonstratie-dag en nu weer fris-wapperend in het zonnetje. Zelfs dat zwart is mooier zo, vinje niet? 

Van mij mag het zo blijven tot eind september  ;)

Happy Mail

Ha, ik moest er onvoorstelbaar oneindig veel een beetje geduld voor opbrengen, want TNT bezorgt niet meer op haar vaste tijden, maar vanmiddag om twee uur was er héél welkome post!


Het is namelijk zo dat mijn lieve kleine loopvriendje

 d'n deuze hiero

het begint te begeven. Onmisbaar onderdeel voor mijn hardlooprondjes, want eerst als ingezet als coach, met de vlaamsgevooisde Evy als loopgoeroe. En later als tijdverdrijf met favoriete muziek (want als ik alleen maar naar mijn eigen voetstappen/ademhaling/kwinkelerende vogeltjes zou kunnen luisteren, zou ik waarschijnlijk allang mezelf én die vogels de nek om hebben gedraaid de hardloophanddoek in de ring hebben gegooid!).

Maar goed, dat loopvriendje dus. Ooit van Manlief, die hem kreeg van Apple vanwege een terugroepactie van een ouder model. Maar aangezien hij inmiddels zwaar verslingerd is aan zijn Iphone én zijn vingers te lomp zijn voor het petieterige touch-screen van dit frummeltje, belandde het een poosje in de kast.
Totdat ik mijn oog er op liet vallen. Het heeft een sportprogrammaatje aan boord, met een mogelijkheid om je prestaties op de site van Nike te uploaden en een vriendelijke stem die je vertelt hoe ver je nog moet, of hoe lang. En dat vond ik erg prettig. Allemaal ondersteund door mijn favoriet draafnummers.
Ik durf het bijna niet te zeggen op mijn leeftijd, maar Eminem staat bovenaan mijn lijstje  *grijns*

Tot dus op een dag het powerknopje niet meer mee wilde werken. Een vaker voorkomend probleem, uiteraard net buiten de garantietijd optredend. Ik surfte eens op internet en vond doe-het-zelf reparatie filmpjes en wijdde me aan de micro-chirurgie. Schroefjes van 2mm lang, aansluitstekkertjes van 4mm (de naam is langer dan de hele frutjes!), maar met enig geduld, een bijzonder sterke daglichtlamp en wat toegewijde vloeken lukte het om het dingetje weer werkend te krijgen.
Alleen, hem weer netjes dicht krijgen was te lastig. Daardoor bleef het schermpje toch een fractie kieren.
Ik vermoed dat hij (doordat hij altijd in mijn broekzak zit) toch wat te lijden heeft gehad onder eerlijk werkzweet, want zoetjes-aan begint-ie dingen te doen die ik niet wil.
Zet-ie opeens zelf het volume laag. Of start zes keer achter elkaar mijn powersong op. Hm. Tja. Niet helemaal wat ik gewend was.

Dus ging ik op zoek naar een andere. En dan graag precies zo'n zelfde. Juist vanwege zijn schattig kleine formaat, vanwege het nike+ programma, vanwege de mogelijkheid hem te bedienen met een dinges in het snoertje van de earphones (wat een uitvinding!!) en vanwege het ruime geheugen.

Ik snuffelde eens op Marktplaats, ik wikte en woog, ik deed hier en daar een bod en kwam uiteindelijk in contact met een uiterst vriendelijke dame, die er eentje binnen mijn budget te koop had. En ook nog zo bijzonder sympathiek was om de verzendkosten voor haar rekening te nemen!

En vandaag kwam hij dus naar mij toe :)



Kijk nou toch eens:

In het echie maar 4 x 4 cm, past gewoon in de palm van je hand.  Is het geen schatje? En nog roze ook, ik ben er helemaal blij van.

Dus nu ligt-ie nog even aan het 'infuus' vol te lopen en dan mag hij morgen mee voor de eerste run!
Want kijk, dit kwam ook nog efkes in de bus rollen:

dusseh.......morgen weer fijn trainen  :)  :)  :)

Weerbericht

8.00 uur: zon komt voorzichtig achter een wolk vandaan   Anja Ontbijt

9.00 uur: frisse wind met half bewolkte hemel                   Anja Ruimt Op

10.00 uur: nog steeds een aardig lichte hemel                   Anja doet administratie

11.00 uur: een paar drupjes regen en vervolgens droog    Anja drinkt koffie en wacht met hardlopen

12.00 uur: plaatselijke wolkbreuk boven het dorp            Anja stapt deur uit en gaat vloekend op zichzelf  hardlopen

13.00 uur: regent druppelt na en houdt op                        Anja is weer thuis

14.00 uur: zonnetje schijnt gezellig....                               Anja gaat zuchtend stofzuigen......

Ik leef nog hoor!

Jawel hoor, ik ben er nog  ;)

Maar de laatste twee weken ben ik vooral druk geweest met huismutsen. Eén van mijn goede voornemens voor 2014 was om de kasten beneden en op zolder eens flink onder handen te nemen.

Ooit hè, ooit, begonnen we samen in dit huis en hadden we zó veel ruimte dat het gewoon een beetje om ons heen slobberde. Allerhande spullen kregen wel een eigen plekje, maar werden ook even zo goed een beetje lukraak hier en daar neer gemikt. Niemand die er last van had.
Inmiddels zijn we 25 jaar en drie dochters verder en mán, als er iets gemist wordt hiero, dan is het bergruimte!

Het bewaar-gen is genadeloos overerfd door alledrie de dames en ook wij hebben soms 'moeite met weggooien'.
Dat, opgeteld bij het feit dat we een huisje hebben met aan beide zijden een schuin dak (waardoor elke slaapkamer zeggen en schrijven één rechte muur heeft en de zolderkamer niet eens) en alle kamertjes bezet zijn,  maakt het verdomd lastig  een ware uitdaging om bergruimte te creëren.

Noodgedwongen staan mijn scrapspulletjes in kasten in de woonkamer weggestoken. Dat begon de laatste tijd een beetje onoverzichtelijke bende te worden en dát is dus ook precies waar ik mee begon.
Laatjes leegplukken en sorteren, met liefde bewaarde resultaten van swaps resoluut tot de prullenbak veroordelen, kastplanken leegvegen en opnieuw (en hopelijk logischer!) indelen. En ga zo maar door.
Oh zeker, het knapt echt op.
En er blijkt niet zo heel veel weg te hoeven, alleen wat handiger weggestopt. Ook al omdat in de loop der jaren mijn scrapstijl wat is aangepast en daardoor er verandering is in wat eerste rang mag staan of een beetje achteraf. Een mens moet keuzes maken.
 Regelmatig vond ik mezelf terug in goed overleg met mezelf: "Als ik nu die plank leegmaak en daar die albums zet, dan kan dat ladenkastje op de plek van .... en die vazen weer  in de......."

Goeie genade een mens verzamelt wat spullen in de loop der tijd!

Ken je dat, dat je begint met het sorteren van je stempelinkt en eindigt met een nieuwe plank in de meterkast, voor het strijkijzer?? En daar is geen woord van overdreven!

Dit is de enige  'voor' foto die ik gemaakt heb, de rest durf ik niet op internet te delen: té genant man! 

Maar zachtjes-aan komt er schot in de zaak en gelukkig had ik de nodige afleiding tijdens het uitpluizen van al die bakjes/mandjes/laatjes/mappen: 

en stond zo'n beetje de hele dag de televisie op de achtergrond te pruttelen.
Vrijwel alle prestaties van Nederlandse sporters heb ik daardoor gezien en ook minstens zoveel buitenlandse. Ik vind bijna al die wintersporten gewéldig!

Dus, veel gehuismutst zoals ik al zei. Voor de goede orde: mijn looptrainingen heb ik gewoon netjes afgewerkt en soms moesten er ook gewoon boodschappen komen (hè wat jammer nou) of nieuwe opbergdozen, maar dat was het dan ook wel.

Morgen staat er een dagje Disneyland op het programma. Als ik nu maar geen afkickverschijnselen krijg van het tv-kijken.
En hoe ik straks bezig moet in de zolderkast zonder Olympische afleiding wordt ook nog een verrassing  ;)

Maar het wordt hier wel waanzinnig opgeruimd!

Sportief valsspelen

Dus. Dat hardlopen. Dat schoot er de laatste paar dagen een beetje bij in.

Oh, ik wílde wel, maar er kwam van alles tussen. Zoals dat soms gaat in het huisvrouwenbestaan ;)
Eerst wilde ik zondag, maar toen was ik een beetje onbetamelijk vermoeid. En als ik íets heb geleerd in de afgelopen tijd, dan is dat luisteren naar mijn lichaam. Doorgaan als het moe is, geeft geheid aanleiding voor een gezellige migraine-sessie. Niet doen dus.

Toen wilde ik maandagmiddag, maar toen had ik het heul druk sleurde één van de buurvrouwen me binnen voor thee en een ernstig-achterstallige-dus-hoognodige bijklets-sessie ;)

Toen wilde ik gistermiddag om vier uur, want daarvoor was ik veel te druk had ik uitermate genoegelijk gescrapt met Buuf en Vriendin. Maar toen kwam Jongste nogal besipt uit school en was het hoog tijd voor een goed moeder-dochter gesprek.

Kortom:

Dus vandaag. Op zeker.
Achter glas zagen het zonnetje en de blauwe lucht er aanlokkelijk genoeg uit, na al die somber-natte-grijsheid van de afgelopen dagen.
Maar die wind. Mensen, DIE WIND!!
Factor VreetJeNeusEraf in het kwadraat!

Ik wilde heel graag een flinke ronde lopen, maar dat stuk tegen de wind in, met zicht op afgestorven neus en brandendbevroren holtes, joeg me nogal schrik aan. Een beetje tegenwind kan ik wel aan hoor, maar dit leek meer op PIJNLIJDEN.

En dus liet ik het plan wat ik van de week opperde bij Oudste in uitvoering gaan. Zij mij een kilometertje of 10 tegenwinds met de auto brengen en daar droppen, zodat ik met de wind in de rug naar huis kon draven. Dank de hemel voor dochters-met-rijbewijs :)

Om 14.45 stopten we tegenover de McDonalds in Spijkenisse (NEEHEE, niet om een overheerlijke McChicken sensation weg te snavelen!!! Het kostte me moeite, maar ik DEED. HET. NIET.) maar om uit de warme auto geschopt te worden en naar huis te snellen.
De eerste kilometer had ik bijna spijt, want KOUD! Maar allengs liep ik warm en begon ik zelfs te zweten en konden handschoenen uit en windjack idem dito.
'Naar huis'  voelt als één lange rechte weg (valt in de praktijk wel mee), met de wind schuin achter of helemaal in de rug en ik werd steeds blijer van mijn beslissing. Geervliet, Heenvliet, Zwartewaal zoefden aan me voorbij (of eigenlijk ik aan hen).

Man, ging dat effe lekker!